یکی از دوستان سوال کرده اند یکی از دوستانم زیاد خود ارضایی می کند برای ترک خود ارضایی چه باید انجام دهد؟

در پاسخ به این دوست عزیز باید بگویم اقدام به خود ارضایی یک پروسه روانی است که در صورت فکر کردن به آن بصورت اتوماتیک فرد را تحریک به انجام می نماید و اگر فرد به ان فکر نکند یا تحریک جنسی نشود می تواند احساس خود را کنترل نماید و مبادرت به انجام آن ننماید. دوست شما باید خود را به کارهای مختلفی سرگرم کند  تا کمتر به خود ارضایی فکر کند و تحریک جنسی کمتری داشته باشد. تنهایی یک دلیل برای فکر کردن به خود ارضایی می باشد ولی لزوما هر انسان تنهایی به خود ارضایی فکر نمی کند و مبادرت به انجام ان نمی کند. فردی که قصد دارد خود ارضایی را ترک کند باید از هر گونه تحریک جنسی و موقعیتهایی که در آن تحریک جنسی می تواند وجود داشته باشد دور شود. تا جاییکه می تواند با فعالیتهای دیگر ذهن خود را مشغول نماید تا به مسایل جنسی و تحریک جنسی نیندیشد. به انجام کارهای گروهی و جمعی بپردازد و از قرار گرفتن در موقعیتهایی که قبلا در آن خود ارضایی می نموده دور گردد. تنهایی زمینه ای است برای انجام خود ارضایی لذا فرد با دور شدن از موقعیتهایی که در آن تنهاست زمینه خود ارضایی را از دست می دهد. افرادی که در حمام اقدام به این کار می کنند باید مدت زمان حضور خود در حمام را کاهش دهند تا زمانی برای خود ارضایی باقی نماند. فعالیتهای ورزشی و فیزیکی به دلیل مصرف انرزی باعث می شوند تا فرد نیاز کمتری به خود ارضایی احساس کند. یکی دیگر از نکات مهم دوری از خشم یا عصبانیت است. افراد در مواقع عصبانیت یا خشم با خود ارضایی و تخلیه انرژی ناشی از آن خود را ارام می کنند لذا دوری از خشم نیز باعث می شود تا فرد از خود ارضایی فاصله بگیرد.

در باب ناراحتی و گریه بعد از خود ارضایی نیز این احساس ناشی از احساس گناه می باشد که بعد از این عمل رخ می دهد و یکی از مشکلات یا اثرات روانی خود ارضایی همین احساس گناه و مسایل ناشی از آن می باشد.

برای ترک خود ارضایی نباید نا امید شد و باید علیرغم شکستهای متعدد دوباره تلاش کرد تا اقدام به خود ارضایی صورت نگیرد. می توان فاصله خود ارضایی ها را منظم نمود سپس به تدریج فاصله خود ارضایی ها را زیاد کرد تا زمانی که فرد بتواند کنترل خود را به دست آورد و به راحتی خود ارضایی را کنترل کند. لازم به یادآوری است که خود ارضایی عارضه جسمانی ندارد ولی به دلیل عوارض روانی و اجتماعی ناشی از آن از نظر شرع گناه محسوب می گردد.